သုက္ကဇာတ်တော် (Sukka Jataka)

သုက္ကဇာတ်တော် (Sukka Jataka)

ရှေးအခါက ကောသလတိုင်း၊ သာဝတ္ထိမြို့အနီးတွင် မင်းပြုတော်မူသော ဘုရင်တစ်ပါး ရှိလေသည်။ ထိုဘုရင်သည် တရားသဖြင့် အုပ်ချုပ်စိုးစံ သောကြောင့် ပြည်သူပြည်သားတို့သည် ချမ်းသာကြွယ်ဝ၍ စိတ်ချမ်းသာ ကိုယ်ကျန်းမာစွာ နေထိုင်ကြကုန်သည်။ သို့သော် မင်းကြီးတွင် တစ်ပါးတည်းသော သားတော် တစ်ဦး ရှိသည်။ သားတော်မှာ မင်းသား သုက္က ဖြစ်သည်။ မင်းသားသုက္ကသည် အလွန် ချောမောလှပ သော ရုပ်ရည်ကို ပိုင်ဆိုင်ထားသော်လည်း အလွန်ပျင်းရိ သည်။ မည်သည့်အမှုကိုမျှ စိတ်ဝင်စားမှု မရှိ၊ နေ့မအား ညမနား နန်းတော်အတွင်း၌သာ ပျော်မွေ့ နေသည်။ အကြိမ်ကြိမ် မင်းကြီးက ဆုံးမသော်လည်း မင်းသားသုက္ကသည် ဂရုမစိုက် ။

တစ်နေ့သောအခါ မင်းကြီးသည် အလွန်အလေးအနက် ထားသော အမတ်ကြီးတစ်ဦးကို ခေါ်တော်မူသည်။ “အမတ်ကြီး၊ ငါ့သားတော် သုက္ကသည် ပျင်းရိလွန်းလှ သည်။ မင်းအဖြစ်ကို ဆက်ခံမည့်သူ ဖြစ်ပါလျက် အဘယ်သို့သော အကျင့် ကို ကျင့်ရမည်ကို မသိ။ ငါကား အသက်အရွယ်ကြီးရင့် လာပြီ။ ငါမရှိလျှင် ပြည်သူတို့ ဒုက္ခရောက်ရ လိမ့်မည်။ အဘယ်သို့သော နည်းလမ်း ဖြင့် ငါ့သားအား ဆုံးမ ပေးမည်နည်း။”

“အရှင်မင်းကြီး စိုးရိမ်တော် မပြုပါနှင့်။ ကျွန်တော်မျိုး အကြံဉာဏ် တစ်ခု ရှိပါသည်။ သို့သော် အလွန်ပင် ခက်ခဲ လေသည်။”

“အမတ်ကြီး၊ အဘယ်သို့သော အကြံဉာဏ် ဖြစ်စေကာမူ ပြောပြပါဦး။ ငါကား အလွန်ပင် စိုးရိမ် နေရသည်။”

“အရှင်မင်းကြီး၊ ကျွန်တော်မျိုးသည် မင်းသားအား မြို့ပြင်သို့ ခေါ်ဆောင် သွားမည်။ ထို့နောက် အလွန်ပင် ခက်ခဲ သော အလုပ်ကို ပေးမည်။ ထိုအလုပ်ကို မင်းသား အောင်မြင်အောင် ကြိုးစား လျှင် အကျင့်ကောင်း များ ရရှိလာမည် ဖြစ်သည်။”

မင်းကြီးလည်း သဘောတူတော်မူပြီး အမတ်ကြီးအား တာဝန် ကို ပုံအပ်လိုက်သည်။

နောက်တစ်နေ့ မနက် အမတ်ကြီးသည် မင်းသားသုက္ကကို ခေါ်ဆောင်ကာ နန်းတော်အပြင် သို့ ထွက်လာသည်။ မြို့ပြင်တွင် အလွန်ပင် ကျယ်ပြန့် သော လယ်ကွင်းတစ်ခု ရှိသည်။ ထိုလယ်ကွင်းကား အလွန်ပင် ခက်ခဲ သော မြေဖြစ်ပြီး ကျောက်တုံးများ နှင့် ပေါင်းပင်များ ပေါက်ရောက်နေသည်။

“မင်းသားသုက္က၊ ဤလယ်ကွင်းကို သင် ကိုယ်တိုင် ထွန်ယက် ရမည်။ ကျောက်တုံးများ ကို ဖယ်ရှားပြီး ပေါင်းပင်များကို ရှင်းလင်း ရမည်။ ထို့နောက် စပါးပင်များ ကို စိုက်ပျိုးရမည်။ အလွန်ပင် ခက်ခဲ သော အလုပ်ဖြစ်သော်လည်း သင်၏ တာဝန် ဖြစ်သည်။”

မင်းသားသုက္ကသည် အလွန်ပင် အံ့အားသင့် သွားသည်။ တစ်ဘဝလုံး အလုပ်မလုပ်ဖူး သော မင်းသားအတွက် ဤသို့သော အလုပ်သည် အလွန်ပင် ဆိုးရွား လှသည်။

“အမတ်ကြီး၊ ဤသို့သော အလုပ် ကို ကျွန်ုပ် မည်သို့ လုပ်နိုင်မည် နည်း။ ကျွန်ုပ်ကား နူးညံ့ သော မင်းသား ဖြစ်သည်။ လက်များ ကလည်း နာကျင် နေရမည်။”

“မင်းသား၊ တာဝန် ကို ကျေပွန်အောင် လုပ်ရမည်။ အလုပ်ကြိုးစား မှသာ အကျိုးများ ရမည်။ ပျင်းရိ နေလျှင် မည်သည့်အရာမျှ အောင်မြင် မည် မဟုတ်။”

မင်းသားသုက္ကသည် အလွန်ပင် မကျေမနပ် ဖြစ်သော်လည်း အမတ်ကြီး၏ စကားကို ငြင်းဆန် ရဲသည်။ အလွန်ပင် ပင်ပန်း သော ခရီးကို စတင်ရသည်။ နံနက် အစောကြီး မှ ညဦး အထိ မနားမနား ကြိုးစားသည်။ လက်များ က နာကျင် ၍ ခြေထောက်များ က ကိုက်ခဲ နေသည်။ နေပူ ကလည်း အလွန်ပင် ပြင်းထန် နေသည်။

တစ်ရက် ၊ နှစ်ရက် ၊ သုံးရက် ကြာလာသောအခါ မင်းသားသုက္ကသည် အလွန်ပင် ပင်ပန်း ခဲ့ရသည်။ သို့သော် အံ့အားသင့် စရာ ကား သူ၏ စိတ် က တဖြည်းဖြည်း ပြောင်းလဲ လာသည်။ အလုပ်ကြိုးစား သောအခါ ကိုယ် က ကျန်းမာ လာသည်။ စိတ် ကလည်း ကြည်လင် လာသည်။ အဘယ်ကြောင့် ဤသို့သော အလုပ် ကို ရှောင် ခဲ့ရသည်ကို သူကိုယ်တိုင် အံ့အားသင့် သည်။

တစ်ပတ် ၊ နှစ်ပတ် ကြာလာသောအခါ လယ်ကွင်းသည် အလွန်ပင် ပြောင်းလဲ သွားသည်။ ကျောက်တုံးများ နှင့် ပေါင်းပင်များ ကို ဖယ်ရှား ပြီး ဖြစ်သည်။ မြေ ကလည်း အလွန်ပင် ချောမွေ့ သည်။ မင်းသားသုက္ကသည် ဝမ်းမြောက် စွာ ဖြင့် စပါးပင်များ ကို စိုက်ပျိုးသည်။ သူ၏ လက် က နာကျင် ခြင်း မရှိတော့၊ အလွန်ပင် ခွန်အား ကောင်းလာသည်။

တစ်လ ၊ နှစ်လ ကြာသောအခါ စပါးပင်များ သည် အလွန်ပင် စိမ်းလန်း သန်မာလာသည်။ ရိတ်သိမ်း ရမည့် အချိန် နီးကပ်လာသည်။ မင်းသားသုက္ကသည် အလွန်ပင် ဝမ်းမြောက် သည်။ သူ၏ ကြိုးစား မှု အသီးအပွင့် ကို တွေ့မြင် ရသောအခါ အလွန်ပင် ဂုဏ်ယူ သည်။

ရိတ်သိမ်း သော အချိန်တွင် မင်းကြီးလည်း အမတ်ကြီး နှင့် အတူ လာရောက် ကြည့်ရှုသည်။ မင်းသားသုက္က ၏ ရုပ်ဆင်း မှာ အလွန်ပင် ပြောင်းလဲ သွားသည်။ အရင်က ပျင်းရိ သော ပုံ မရှိတော့၊ အလွန်ပင် တက်ကြွ လန်းဆန်း နေသည်။ သူ၏ မျက်နှာ တွင် ဝမ်းမြောက် ခြင်း နှင့် အောင်မြင် ခြင်း အရိပ်အယောင် များ ထင်ရှား နေသည်။

“သားတော်၊ သင် အောင်မြင် ခဲ့ပြီ။ သင် အလွန်ပင် ပြောင်းလဲ သွားပြီ။”

“အဖေ့ထံ တောင်းပန် ပါသည် အဖေ။ အကျွန်ုပ် အလွန်ပင် မှား ပါသည်။ အကျွန်ုပ် ပျင်းရိ ခဲ့သည့်အတွက် အလွန်ပင် နောင်တ ရပါသည်။ အကျွန်ုပ် အလုပ်ကြိုးစား ခြင်း ၏ တန်ဖိုး ကို ယခုမှ သိမြင် ပါသည်။”

မင်းကြီးလည်း အလွန်ပင် ဝမ်းမြောက် တော်မူသည်။ သူ၏ သားတော် အကျင့်ကောင်း များ ရရှိလာသည်ကို မြင်တွေ့ ရသောအခါ အလွန်ပင် ပီတိ ဖြစ်တော်မူသည်။

ထိုနေ့မှစ၍ မင်းသားသုက္ကသည် အလွန်ပင် တက်ကြွ လာသည်။ နေ့တိုင်း အလုပ်ကြိုးစား သည်။ မင်းအဖြစ် ကို တာဝန် ဟု သဘောထား သည်။ ပြည်သူများ အတွက် အကျိုးပြု သော အမှုများကို အလွန်ပင် စေတနာ ကောင်းစွာ ဆောင်ရွက်သည်။ မင်းကြီး ကလည်း သူ၏ သားတော် ကို အလွန်ပင် ချီးကျူး သည်။

မင်းကြီး နတ်ရွာစံ သောအခါ မင်းသားသုက္က သည် မင်းအဖြစ် ကို ဆက်ခံ တော်မူသည်။ အလွန်ပင် တရားမျှတ စွာ အုပ်ချုပ် စိုးစံ တော်မူ သောကြောင့် ပြည်သူများ သည် ချမ်းသာ ကြွယ်ဝ၍ အေးချမ်း စွာ နေထိုင် ကြ ကုန်သည်။

คติธรรม

အလုပ်ကြိုးစား ခြင်း ၏ တန်ဖိုး ကို ဘယ်တော့မှ ပေါ့ဆ မထားသင့်။ ပျင်းရိ ခြင်း သည် အနာဂတ် ကို ဖျက်ဆီး တတ်သည်။ ခက်ခဲ သော အလုပ်ကို မကြောက် တတ်သော စိတ်ဓာတ် နှင့် ကြိုးစား ရမည်။ အောင်မြင် ခြင်း သည် ကြိုးစား မှု အသီးအပွင့် ဖြစ်သည်။

บารมีที่บำเพ็ญ

ဝီရိယပါရမီ (ဝီရိယ - ကြိုးစားခြင်း)